“Her kalp atışının bir hikâyesi vardı.” Bestegül her sabah yaptığı gibi, o sabah da okula gitmek için evden ayrıldığında, kaderinin on üç diğer insanla birleşeceğini henüz bilmiyordu. O sabah metroya bindi ve son durağa kadar seyahat etti fakat son duraktan çıkamadı. Onunla beraber diğer on üç kişide metro istasyonunda mahsur kaldı ve o an ortak hikâyelerinin ilk kalp atışı kulakları sağır etmeye başladı. Enkaz altında mücadele etmeleri gereken şeyler vardı. Açlık, susuzluk, özlem, keder, hüzün, ölüm… Kalpleri korkuyla çarparken ansızın aralarından biri öldü ve diğerleri de ilginç sebeplerle onu bir bir takip etti. Tüm bu ölümler kalplerinde ve beyinlerinde derin izler bırakırken, yapabildikleri tek şey enkaz altından kurtarılmayı beklemek oldu. Şimdi birimiz buradan çıkacak, kurtulacak.Çekildiğimiz fotoğrafları alıp bir çerçeveye koyacak,çerçeveyi bir duvara asacak, geçip karşısına bizi izleyecek.Zaman o anda donacak.Şimdi birimiz sağ kalacak ama solu ölmüş olacak.Birimiz, birimizin duvarına asılmış bir çerçevenin içinde yaşlanacağız.Birimiz için şarkı bitecek, fakat her ikimiz de dans etmeyi bırakacağız. Anlıyor musun? Anlamıyorsun. Çünkü beni duymayı bıraktın. Zaten, ben de konuşmayı…