İşte orada duruyor. Hemen buzdolabının yanında. Dört ayaklı, tahtadan, küçük bir tabure. Bilmeyen biri kazara oturmasın diye Süleyman Amca üstüne bez örter, bazen de boş leğen bırakırdı. Çünkü o tabure Zeynel’indi. Zeynel’den başkası oturamaz, Zeynel’den başkası kaldıramaz, hele bakkalın dışına, kimse çıkaramazdı. Kendiliğinden oluşan bu kurala; insanlar korktukları için değil saygıdan dolayı uyuyorlardı.