İnsan hayvani bir beden ile kayıtlı tanrısal bir varlıktır… Kendini tanı, Rabbini tanı ki, Hakk’ta Hakk ile Hakk olabilesin… İnsan aslına ancak fena ender fena olarak kavuşabilir, fena ender fena demek, insanın yokluğunu da yokluğa vermesi demektir. Zira yokluk ancak varlık varsa anlamlıdır. Oysa insan aslı itibariyle hayal içinde hayal vücudu, mevcudu olmayan, yokunda yokluğundan ibaret bir görüntüdür…Var olan ise sadece Zatullahtır… Allah kendini nefs ya da beden ile kayıtladığında kul ismini alır… Cenab-ı Allah Rububiyeti ile Abdiyetini yani kendinden kendine irşadını, mürşid-i kâmiller mazharlarından yapar… İnsan var gibi görünen bir yokluktur… İnsan fiziki, unsuri bedeni vefat edip, bu alemden göçmeden önce mutu kable ente mutu yani ölmeden önce ölmek sırrı ile sırlanmaz ise, alemi melekut semalarına ulaşamayıp karanlıklar içerisinde sonsuz unutuluş ve yok oluşa mahkum olur, böylelerine yeniden diriliş yoktur… İnsan Cenab-ı Allah katındaki kıymetini bilseydi kendi zatına secde ederdi… Allah insana kitaptan ya da internetten vb. kaynaklardan değil, ancak bir başka insandan tecelli eder. O halde dilden kulağa aktarım yani irşad olmaz ise bir kişinin kendini tanıyıp, hakikate ermesi imkansızdır…