Çağımızın kara vebası nüksetti ciğerlerime hallice bitap düşüren. Geçiştirmeler, koşuşturmalar ve diğer hepsi… Bunlar yüzünden mi gerçekten bütün bu samimiyetsizce yaşam? Sanırım bu hayatımın tek keşkesi; “keşke fikrimizin en saf en temiz yanlarını besleme gücünü yakalayabilseydik hepimiz.” İşte tam da o zaman içimizin en saf gevherine ulaşırdık her birimiz kendince. Hepimiz o kayıp gevherimizin peşinde olalım. Yürek o beş harfe ancak böyle sığar. Bilmezsin ki sen o sırtının ağrısı kalbindendir.