“Neden susuyorsun?” dedi Kartopu. “Bütün şehrin sana ait olduğunu, senden izinsiz yiyecek arayamayacağımızı söyle! Haydi söyle!”Toraman kafasını öne eğdi. Yanıt vermedi.“Bu şehrin sana ya da başka bir hayvana değil, insanlara ait olduğunu anladın mı? Senin de bizim gibi çöplüklerde beslenmek zorunda olan, basit bir hayvan olduğunu kavradın mı?”Toraman anlamsızca Kartopu’nun yüzüne baktı bir süre.“Evet,” dedi. “Kavradım. Hem senden hem de tehdit ve saldırıma uğrayan herkesten özür diliyorum. Yanlışımı geç de olsa anladım. Beni bu yanlışa düşüren, yaşama hırsımdı. Güçlü olanın yaşayacağına, zayıfların yok olacağına inanıyordum. Ama ben gücümü yaşamam için gerekli olanın ötesinde kullandım. Diğer hayvanlara zarar verdim. Tekrar hepinizden özür diliyorum. Bağışlayın beni!”Toraman’dan olumsuz bir yanıt bekleyen Kartopu şaşırdı. Bunları söyleyen Toraman mıydı?“Bağışlanacak bir şey yok,” dedi Körköpek. “Herkes hata yapar. Önemli olan bu hatayı görmek, bir daha tekrarlamamaktır. Bu gereksiz tartışmayı bırakalım! Çünkü tartışmamız gereken çok büyük bir sorunun içindeyiz. Sonumuz ne olacak? Bu durumdan nasıl kurtulacağız? Bunları tartışıp çözüm aramalıyız.”