… O bakışları hatırladım. Yıllar önce de “o” gün bana öyle soğuk ve anlamsız bakmıştı. Diğer insanlara karşılıksız uzattığı tebessümünü yıllar sonra kendisini hala seven biri olmama karşın yine benden esirgemişti. … Şarap kokusu değildi etrafa yayılan; kan kokusuydu! … Başını kaldırdığında, on dört, on beş yaşlarında bir ço – cuğun elindeki tabancayı doğrultmuş, birkaç adım ötede kendisine baktığını gördü. … Ölümle yaşam arasındaki uzaklık eliyle çorabı arasın – daydı. … Uç!.. Aç! Aç Kanatlarını… … Uçmadı keklik, açmadı kanatlarını… … Yıkandı, paklandı, arındı günahlarından kınalı keklik, Cemal’in gözyaşlarıyla. … Bal gözlüm, Elmasım, Kadınım, Acı karşısında sözlerin bir değeri olmadığını bilmeme karşın, hüzünlü yüreğimde yoğunlaşan duygularımı yüre – ğine akıtabilmek için yazıyorum.