“Yitik bir sokaktır aradığım. Hani esintiler, martı seslerini getirirdi oraya. Uyanırdı sabahlar bir başka aydınlıkla. Güzel, eski, yorgun bir sokak. Karnım açtı birgün. Gökkuşağını görmüştüm göğün bir yerinde, açlığımı unutuvermiştim. Öyle bir çağ… Bu duman, bu sis, koşar adımları insanların; beni mi, yoksa o çağı mı yitirdi? Unutmasam olmaz mıydı eski günlerin rengini, kımıltısını, güleryüzünü?” Eğik Ağaçlar, Sevinç Çokum’un öykülerini bir araya getiren ilk kitabı (1972). Yazarın çevresinden ve yaşanmışlıklardan seçtiği çizgiler ve gözleme dayalı renklilik kısa zamanda göze çarptı. Eğik Ağaçlar, bugüne kadar “saf hikâye” diyebileceğimiz yapısı ve adıyla unutulmadı.