“Eskiden oyuncaklarımız bozulunca tamir edebilirdik. Söke taka el becerilerimiz de gelişiyordu. Elimiz çivi çekiç, iğne iplik tutmasını bilirdi. Şimdi nerdeee? Bozulunca at gitsin. Evlerimiz oyuncak çöplüğüne döndü.” Duru ile Çağan’ın çok fazla oyuncağı vardır. Ama hep kırılır. Bir gün Oyuncakçı Dede ile tanışırlar. Önce bu el emeği oyuncaklarla ne yapacaklarını anlamazlar. Bu oyuncaklar; kolay kırılmaz, sabır, dikkat ve hayal gücü ister. Duru ve Çağan, oynadıkça sadece oyuncaklarla değil, emekle, yaratıcılıkla ve beklemenin güzelliğiyle tanışırlar. Böylece Duru ve Çağan için yepyeni bir oyun dünyası da açılmış olur. Nilgün Ilgaz’ın kaleme aldığı Duru Serisi’nin dördüncü kitabı Duru’nun Oyuncakları, tüketim ihtiyaçlarını sorgulatan; emeğin ve sabrın değerini hissettiren bir anlatı sunuyor.