Cebinde Bu Kaç Öykü’deki hikâyeler için kurmaca anı demek mümkün. Kitabın bütünü, yazarın yabancılaşmasını konu aldığı bir cep romanı olarak da okunabilir pekâlâ; karar okurun. Bahaneler uydurmayı bırak da söyle, yalnızlığın bu kadarı da korkutuyor mu ne? Elbette hayır. Belki biraz. Korku değil aslında bu duygu, hem yeni de sayılmaz; nicedir kendimi dibi ertelenmiş bir kuyuya düşüyormuş gibi hissediyorum. Bal gibi korku. İç sesime kulak tıkayıp yolun karşısına geçiyor ve gerisin geri yürüyüp geldiğim sokağa sapıyorum.