“Adam, gittikçe koyulaşan bir mavilikte kedi köpek seslerini, caddelerin uğultusunu işitirdi. Ara sıra Üsküdar vapurlarının bile sesini duyardı oradan. Belki de ona öyle gelirdi. Sonra üşürdü. Kapılar kapanırdı, pencereler kapanırdı. Kestane koyuluğunda, kestane çıtırtılarını andıran kış ürküntüleri kalırdı içerde. Tren düdükleri ıslıklanıp yüreğine değer geçerdi. Sevdiği bir şiiri mırıldanmak ister, çabucak vazgeçerdi.” Sevinç Çokum, Eğik Ağaçlar’dan sonra yazdığı ikinci kitabı Bölüşmek’te (1974) çevresini, insanın iç dünyasını kendisine has bakış ve şiirli bir anlatımla değerlendirir. Yaşama savaşının kişiye bindirdiği bunalımlar, acıdan sevince giden çeşitlilikler… Kitapta şehir dokusu ve insani değerleri bakımından farklılaşmaya başlayan İstanbul dekoru içinde dayanışmalar ve kırılışlar incelikli bir üslupla sergileniyor.