Hüseyin Köse, ilk kitabı Üzülmüş Evler Kraliçesi’ni 2000 yılında yayımladı. Bir tren yolculuğunda okumuştum kitabı. Bir içsel başkaldırı, bir çağ eleştirisi de eşlik edip durdu benimle birlikte akmakta olan dünyaya. Yaşlısı bol, hayatı, sözü tedirgin eden memleketlerde uzun yıllar ömür tüketti. Şiir dışında da imrenilecek kitaplar yazdı, ama şiirden asla ödün vermedi. “Şiir, insanın acılarına uzanan gizli bir köprüdür” der Neruda. Giz(li) olmasa, üzüntü böyle katlanıp durur muydu dizelerinde hiç? – Şeref Bilsel “Jiletsiz ve tenden hasarlı oğullara” ithaf eder şiirini. “Bu ışıklar niye var ki karanlık meşhur bir avcıysa?” diye sorar Ali İsmail Korkmaz’ın ardından. “Aşka ve iyiliğe kapalı gözlerin doğumsuz sancısından geçerek / Çocukluğu yaralı yerinden tutan eller kurusun!” diye öfkelenir yüreğini yumruk yaparak Berkin için. Ve her koşulda huzursuz eder. Groteskin lirik dille buluşmasıdır da denebilir Hüseyin Köse şiiri için. Ey Hayat! Bizi bir şairle sınamaya devam et! – C. Hakkı Zariç