Küçük bir kızken en sevdiğim şey masalları canlandırmaktı. Annemin süslü elbiselerini giyip bazen Rapunzel oluyordum bazen de Pamuk Prenses. Saçlarıma çiçekler takıp dans ettiğim o yıllarda, Evren adında başka bir masal kahramanıyla tanıştım; ancak bu kahraman, canlandırdığım masallardakilere hiç benzemiyordu. O, henüz altı yaşındayken kendisini susmakla cezalandırmış bir kahramandı. Farkında mıydı bilmiyorum ama suskunluğuna rağmen onun sesini duyabiliyordum ben. Birlikte büyüdük; birbirimizin eksik parçası olduk. Fakat Evren’in bana olan sarsılmaz bağlılığı zamanla etrafımı kuşatan bir kördüğüme dönüşürken çocukluğumdan beri içimde büyüttüğüm korkularım da beni yönümü bulamadığım derin bir karanlığa hapsetti. Bu karanlığın aslında kendi sonum olduğunu fark ettiğimde ise artık çok geçti ve beni oradan kurtaracak bir mucizeye ihtiyacım vardı. Şimdi bu karanlığın ortasında, cevabını bilmediğim o sorularla baş başayım. Beklediğim o mucize Evren mi olacak yoksa bu bağlılık yavaş yavaş sonuma mı dönüşecek?