O günlerde, mahallenin yukarısına büyük bir park yapılmıştı. Bir gün parkın içinden geçiyordum. Parkın kenarında büyük camekânlı, sanırım belediyeye ait bir tesis vardı.Camları filmli yani dışarıdan bakınca içerisi görünmüyor, dışarının ağaçlık manzarası gerçekmiş gibi tümüyle camekânda görünüyor. Bir kuş o görünen manzaraya doğru uçmak isterken fena halde camekâna çarptı, yere düştü. Koştum, yanına gittim, yerde baygın yatıyordu, elime aldım. Gözleri kapalıydı ama kalbi hâlâ atıyordu. Bir süre sonra gözlerini araladı, beni gördü. Korkacağını anlayınca parkın kuytu bir köşesine bıraktım. Yaşar mıydı, yaşamaz mıydı bilmiyordum. Bunu sana neden anlattım biliyor musun, kendimi o cama çarpan kuşa benzettim. Benzetmek ne kelime, o kuş bendim.