Arkadaşlar, savaşın içinden herkese merhaba. Belki bu sizinle son yayınımız olur çünkü başkent sürekli vuruluyor. Hükûmet yetkilileri, sığınağa gitmeleriiçin insanlara çağrılar yapıyor. Yirmi birinci asırda, 1941 senesinin karanlığını yaşıyoruz ama biz buradayız, burada kalmaya devam ediyoruz. Bizimkanalımız Rusya tarafından bilinen bir kanal, o yüzden onların ilk hedefleri arasında. Ama olsun, korkarak yaşamaktansa şereflice ölmek daha güzeldir.Kiev’den herkese sevgiler…*“Vatanım Kırım 2014’te işgal edildikten ve Donbas’ta savaş başladıktan sonra, “Bu iş burada bitmeyecek.” diyordum. Hepimiz diyorduk. Savaşın ayaksesleri her geçen gün daha da yaklaşıyordu. Sokaklarda barut, havada kan kokusu vardı.2015 yılında Kırım’dan ayrıldığımda bir daha asla başka bir yere gitmeyeceğimi, bu ülkede kalacağımı, savaşı anlatacağımı, halkım ve vatanım içinson nefesime kadar mücadele edeceğimi biliyordum. Geriye dönüp baktığımda, Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu’yla, nice isimli-isimsiz kahramanlaaynı safta yürüdüğüm için gurur duyuyorum. Onların direnişi benim yolum oldu.Bu satırları yazdığım zamandan geriye gittiğimde, Kırım’ın on bir yıldır işgal altında olduğunu söyleyebilirim. Ben de on yıldır evime dönemiyor vene zaman döneceğimi de bilmiyorum. Kendi evimde, kendi odamda, annem ve babamla özgür bir Kırım’da buluşabilmek hayaliyle yaşıyorum.Yazarken boğazım düğümleniyor. Gözlerim dolu dolu… İçimde yangın… Ama biliyorum ki bir halk ölmezse, o halkın rüyaları da ölmez. Bizisusturmak, öldürmek isteyenler şimdi tarihin çöplüğündeler; bizse hâlâ buradayız. Pes etmedik. Varız. Var olmaya da devam edeceğiz.”