“Bu hikâyeyi bitirdikten sonra ne yapmam gerek? Ne yapmalıyım? Nereye gitmeliyim? Polise gidip her şeyi itiraf edebilirim. Bir rahip bulup günah çıkarabilirim. Ben bir insan yedim. Bu bir suç mudur?” Bir kadın âşık olduğu adamın sokak ortasındaki cansız bedeniyle karşılaşır, o an zaman durur. Kadın, adamın cesedini eve taşıyıp o malum işe koyulmak üzere oturana dek dünya sessizdir. Yaşananların sarsıntısı bu dünyayla sınırlı kalmaz, adamın kendi cenazesini izlediği öteki tarafa kadar uzanır. Biri ölü, biri hayatta iki sevgili; herkesi iliğine kadar sömüren bir düzende, canları çıkana dek çalışarak geçen bir ömrün yasını birlikte tutar. Ancak vakit dolmuştur. Kadın, aşkını çoktan yemeye başlamıştır bile. Kapitalizmi kendi vahşi oyununda alt edecek ve ruh eşini, yeniden can bulabileceği tek yere –kendi bedenine– defnedecektir. Sık sık Vejetaryen’le kıyaslanan, kulaktan kulağa yayılarak bir fenomene dönüşen Açlık; aşkın ve paranın insanı sürüklediği uçurumlardan aşağı bakan, psikolojik ve felsefi derinliğiyle kültleşen çağdaş bir şaheser. “Elimden bırakamadım.” –JADE SONG “Yürek burkan, unutulmaz bir ‘umutsuz aşk’ güzellemesi. Ki aslında tüm aşklar biraz öyledir.” –HENRY HOKE “Tüm riskleri göze alarak okuyun.” –FRANCES CHA “Edebiyat severler için bir ziyafet.” –ANTON HUR