Hiç en yakın arkadaşınbir baykuş oldu mu?Onunki oldu. Adı Boli. Boli kafasını döndürebiliyor, kanat çırpabiliyor, gökyüzünde süzülebiliyor. Ama bir gün parkta kaydıraktan inerken küçük bir kalp, büyük bir korkuyla çarpıyor:“Ya beni unutursa?”Ağaçların arasında kaybolan bir dost…Kanat çırpamayan kollar…Ötemeyen bir ses…Ve “Acaba beni olduğum gibi seviyor mu?” sorusu…Bu sıcacık hikâye; farklılıkların eksiklik değil, zenginlik olduğunu; arkadaşlığın kanatla değil kalple kurulduğunu fısıldıyor. Çünkü bazen yükselmek için uçmak gerekmez. Bazen sadece birlikte olmak yeter.Boli ve minik dostunun hikâyesi, çocuklara şunu hatırlatıyor: GERÇEK DOSTLUKTA KİMSE UNUTULMAZ. VE BİR KALP, SEVGİYLE BÜYÜR