Türk demokrasisinin tank sesleriyle sarsıldığı karanlık sabahlarda, her müdahalenin ardındaki sarsılmaz “meşruiyet” kalkanının izini süren bu çalışma; 27 Mayıs’tan 28 Şubat’a uzanan sancılı süreçleri mercek altına alıyor. Eser, Atatürk imgesinin ve Atatürkçülüğün bu dönemlerde nasıl bir toplum mühendisliği aparatına dönüştürüldüğünü derinlemesine sorguluyor. Kitap, sadece askeri bildirilerin satır aralarındaki ideolojik dili deşifre etmekle kalmıyor; şehir meydanlarını kuşatan “fabrikasyon” heykel fetişizminden, istatistiksel bir yarışa dönen okul isimlerine ve ders kitaplarındaki kavramsal kırılmalara kadar “resmi” Atatürkçülüğün nasıl inşa edildiğini nesnel verilerle ortaya koyuyor. Özellikle 12 Eylül’ün boğucu ikliminde, kutsal bir mirasın nasıl pragmatik bir metaya ve baskı aracına evrildiğini gözler önüne seren bu araştırma; bu süreçte en büyük zararı bizzat Atatürk’ün düşünsel mirasının gördüğünü çarpıcı bir dille ifşa ediyor. Müdahalelerin gölgesinde bir meşruiyet aparatına dönüştürülen ve asıl bağlamından koparılan “Atatürkçülüğün/Kemalizm’in” gerçek hikâyesi, okuru tarihin soğuk ama gerçek yüzüyle yüzleşmeye davet ediyor.