Kartopu, çöp kutularına yiyecek atılmasını merakla bekli-yordu. Gözleri bir kutudan diğerine kayıyordu. Dakikalarca beklediler. Nihayet bir kadın, yiyemediği döner dolu ekmeği çöp kutusuna attı.“Tam sırası!” dedi ve Körköpek harekete geçti.Kartopu da onun arkasından yuvarlandı! Körköpek daha yolu yarılamamıştı ki aniden durdu. Hızını alamayan Kartopu da ona çarptı. Olan olmuştu. Kalabalığın arasından sıyrılan iki çocuk, çöpteki döner artığını kapmışlardı.Çocukların elbiseleri yırtık ve kirliydi. Ama dudaklarında yiyecek bulmanın tebessümü vardı. Aç çocuklar hemen döner ekmeğini ikiye böldüler ve yemeye başladılar. İnsanlar onlara acıma ve tiksintiyle bakıyorlardı.Olay karşısında Kartopu’nun ağzı açık kalmıştı.“Ama, ama…” diyor, sözün tamamlayamıyordu. Çünkü o, insanların yiyecek sıkıntısı çekmediklerini sanıyordu.Kartopu o incecik sesiyle bir kez daha mırıldandı.“Ama neden? Neden bizim yiyeceğimizi aldılar?” Körköpek acı acı güldü.“Onlar da bizim gibi açlar.”“Neden lokantaya gitmiyorlar?”“Lokantada yemek için para gerekli. Onların parası yok.”