“Burada şu harcıâlem ama aynı zamanda kasten anakronik fikri savunmak istiyorum: Metafizik, bugün bağıra çağıra söylendiği gibi, illallah ettirici, neredeyse utanç verici, ne pahasına olursa olsun bir kenara atılması icap eden yol üzerindeki molozlar mesabesinde olmak şöyle dursun, gerçekte, beşeri felsefe ve düşüncenin en büyük faydaya erişmek üzere temellük edebileceği bir mirası cisimleştirmektedir hâlâ… Bu miras, felsefenin, daima olmuş olduğu şey yani –bir yaşam bilgeliği temin eden– şeylerin anlamına dair müteyakkız ve düşünüp-taşınıcı bir kulak veriş haline yeniden gelmesine imkân verebilir…” Günümüz filozoflarından Jean Grondin Metafiziğin Güzelliği’nde modern düşüncenin faydacı, nominalist ve materyalist eğilimlerine karşı metafiziğin kurucu rolünü ve kalıcı değerini savunuyor. Metafiziğin soyut bir spekülasyon olmaktan ziyade, dünyanın düzeninde ve güzelliğinde temellenen, insanlığın en derin anlam arayışına cevap veren temel bir hermenötik çabası olduğunu gösteriyor. Metafizik ve hermenötiği birlikte düşünen kitap metafiziğin varlığı anlama ve yorumlama çabası olarak özünde hermenötik olduğu, hermenötiğin ise, varlığın anlaşılabilir olduğuna dair temel bir metafizik varsayıma dayandığı tezini esas alıyor: “Hermenötiksiz metafizik kör, metafiziksiz hermenötik boştur.” Metafiziğin Güzelliği dünyanın anlamlı ve akıllı bir ilkenin eseri olduğuna dair en güçlü kanıt olan “güzellik”i faş edip, sonu geldiği söylenen metafiziğin güzelliğinin baki olduğunu iddia ediyor. Bir meydan okuma…