Kirpi Tarçın’ın yarası küçük ama herkesin fikri büyüktü. Ormanın sesi kalabalıktı ama Kirpi Tarçın yalnız. Aradığı sözcüklerin ötesinde bir şeydi. Fark ettiniz mi? Tarçın’ın tüyleri her sayfada dikene dönüştü. Çoğaldı… Çoğaldı… Çoğaldı… Bu kitap, çocuklara -ve içimizdeki çocuğa- içten bir dinlenmenin, koşulsuz eşlik etmenin gücünü ve kıymetini hatırlatıyor.
