Biz insanlar bir şeyleri kazanmanın peşinden koşarken bizden ne olur, neyi kazandık, neyi biriktirdik diye düşünürken en önemli olanı ihmal ettik: Kendimizi. Hep ihmal ettiğimiz şey bizdik aslın da. Kayıpların peşine düşerken aslında en büyük kayıp kendi içi mizdeydi. Kimisi duygusunu kaybediyor, kimisi o duygunun içinde kayboluyor, kimisi ise artık eskisi gibi olamıyor. İşte onu bulmak bir hayli zor oluyor. Biraz da zaman gerekiyor. Bazen mutluluk hemen yanı başımızdayken onu göremeyiz. Uzaklaştığımız zaman fark ederiz ki artık geri dönemeyeceğimiz kadar uzağız. Orada baş lıyor yıpranış ve kim bilir ne kadar sürer? Bir özlem en fazla kaç ay sürerdi ya da kaç yıl?…