Adım Harun Demir. 56 yaşında, Maliye’den emekli bir adamım. Adamdım yani. Hayattayken… Yine hayattayken bir anlığına bile hatırlanıp birilerini tebessüm ettirecek, dost sohbetlerinde kulakları çınlatılacak kadar önemli bir şahıs değildim. Kimse beni ilk aşkı olmaya bile gerek görmedi mesela. O kadar siliktim. Babam ikinci isim takmaya tenezzül dahi etmemiş ablamla kardeşimin aksine. Hâl böyle olunca ben de benden bekleneni yaptım hep. Fikrim hiç olmadı. Yaşadığım toplum benim yerime karar verirken ben hep mutluydum. Mutluydum dedim çünkü şu an ölüyüm. Yani sanırım öyleyim. Çünkü kendi defin törenimi izliyorum üç buçuk metre uzaktan. Ölmüş olmalıyım o yüzden. Zaten öyle de atıyor nabzım, üç buçuk! Size tüm bunları beni mezara indirmek üzere oldukları yerden anlatıyorum. Birazdan olacakları bilmeden. Ha unutmadan, tek bir isteğim vardı hayatta. Bir gemi yolculuğuna çıkmak… Ama şimdi, bedenimin toprağa konmasını izliyorum. Arkamdan iki adam geliyor. Söyledikleri kulağımda çınlıyor. Ve daha bir sürü ses. Görüntü silikleşiyor. “Sus,” diyorlar sonra. Şşş!