“İletişim, insanlık tarihinin en erken evrelerinden itibaren yalnızca sözle değil; bedenle, imgeyle, nesneyle ve mekânla kurulan girift bir ilişki biçimi olarak var olmuştur. Dr. Mehmet Altun bu çalışmasında iletişimi bugünün dar çerçevesinden çıkararak, onu insanın varoluş mücadelesiyle, toplumsal örgütlenmesiyle ve kültürel belleğinin evrimiyle birlikte ele alıyor. Yukarı Mezopotamya merkezli bu kapsamlı incelemede, Paleolitik’ten Çanak Çömleksiz Neolitik’e uzanan uzun bir zaman diliminde, iletişimin nasıl bir toplumsal kontrol mekanizmasına, bir hafıza tekniğine ve nihayetinde bir örgütlenme ağına dönüştüğü arkeolojik veriler ışığında tartışılıyor. Yazarın sunduğu semboller, ritüeller, mimari düzenlemeler, heykeller, henüz tanımlayamadığımız eşyalar ve erken kayıt teknikleri; bu coğrafyada iletişimin yalnızca bilgi aktarımı değil, aynı zamanda iktidarın, hiyerarşinin ve kültürel sürekliliğin temel bileşeni olduğunu söylüyor. Dr. Altun, yazının icadını mutlak bir başlangıç noktası olarak kabul etmek yerine, yazı öncesi toplumların ‘sessiz’ olmadığını; aksine maddi kültür aracılığıyla son derece yoğun bir iletişim dünyası kurduklarını savunuyor. Bu yönüyle çalışma, iletişim tarihine dair yerleşik kabulleri sorgulayan, arkeoloji, antropoloji, sosyoloji ve kültürel tarih disiplinlerini bir araya getiren bütüncül bir yaklaşımı ortaya koyuyor. Yukarı Mezopotamya’da eskiçağ iletişim pratiklerini referans alan bu eser; arkeologlar, iletişim tarihçileri, sosyologlar ve antropologların yanı sıra insanlığın en eski anlatılarını anlamaya ilgi duyan tüm okurlar için kapsamlı bir rehber niteliğindedir.” —Prof. Dr. Erkan Konyar