ORMANA GİTMEK İÇİN KÖTÜ BİR GÜN Mario, kış tatilini Vermont’ta, arkadaşları Todd ve Jewel’ın evinde geçirecekti. İlk kez kar göreceği ve onların sevgili ninesi ve dedesiyle tanışacağı için çok heyecanlıydı. Ama Mario’nun bilmediği bir şey vardı: Bu evde anlatılan hikâyelerin sıradan masallarla pek ilgisi yoktu. Goblinler, elfler ve troller yalnızca hikâyelerde miydi? Yoksa bahçede karların arasında koşturan gizemli, yeşil kürklü yaratıklar her şeyi açığa mı çıkaracaktı? Mario gerçeğin peşine düştüğünde çok geçmeden öğrenecekti. Bazen tehlikeli olan hikâyeler değil, onların ardındaki gerçektir… “Fotoğraf makinemi hazırladım ve alçak bir ağaç dalına doğru şakımasını izledim. Hiçbir şey olmadı. Biraz daha cıvıldadı ve tohumun olduğu avucunu önünde tutarak bekledi.O bekledi. Ben bekledim. Biraz daha cıvıldadı. Benekli kanatları olan kahverengi bir kuş dala kondu. Cikcik’e baktı. Cikcik cıvıldadı. Kuş başını yana eğdi. Sonra kanatlarını açıp aşağı uçtu. Cikcik’in açık avucuna nazikçe kondu ve tohumları gagalamaya başladı. Bir kare çektim. Sonra bir kare daha. Sonra durdum ve… Bakakaldım.”