Haldun Taner. O, Türk edebiyatının en usta öykücülerinden biri olmanın ötesinde, ironiyi bir sanat biçimine dönüştüren keskin bir toplumsal gözlemci. Onun hikâyeleri yalnızca güldürmez; düşündürür, sarsar ve okuru yüzeyin altına inmeye çağırır. Peki, Taner’i çağdaşlarından ayıran neydi? İroniyi, hakikati büyüten bir prizma gibi kullanışı. Taner, insanı hem yüzeyde hem derinde yakalar; bireyin iç çatışmalarıyla toplumun görünmez çelişkilerini ustalıkla harmanlar. Mizahı, bireyin çaresizliğini sistemin çarpıklığıyla yüzleştiren bir ayna yapar. Bu kitap, Haldun Taner’in Hikâyelerinde İroni, yazarın bu keskin aracı bir “gülümseyişin arkasındaki acı”ya dönüştürme biçimini inceliyor. Haldun Taner’in kelimeleriyle insanın özüne bakıyoruz. Çünkü bazen bir tebessüm, gerçeği söylemenin en zarif yöntemidir. Ya da onun deyimiyle: “Pes!” Ne de olsa onun için gülmek, anlamla alay etmenin en incelikli yoluydu…