Jeremy, Ana Dünya’da gördüklerini sindirmeye çalışırken, Şehir’in seslerini artık duymadığının farkına vardı. Her şey kapıların arkasında kalmıştı. Bağıran insanlar, hızla giden tramvaylar… hepsi yok olmuştu. Bu yüzden Jeremy oturmak zorunda kaldı. Aklının alması gereken çok şey vardı. “Hey, yavaşlayacak zamanımız yok,” diye azarladı onu Valda. “Hava kararmadan önce gitmemiz gereken uzun bir yol var.” “Burası… o kadar…” Neden kendini ifade etmekte bu kadar zorlanıyordu? Neden insanlar, onları bekleyen bu harika doğaya rağmen Şehir’den dışarı çıkmıyordu? Neden onca insan dururken, dışarıyı ilk kez deneyimlediği sırada yanında Valda vardı? Bir tarafı, Valda’nın boş konuşmadığını itiraf etmek istemiyordu ancak güneş ışığında öfkesini yumuşatan bir şey vardı. “Burası o kadar güzel ki.” Valda’nın ifadesi hafifçe karardı. “Her zaman değil,” dedi üzgün bir sesle. “Ne demek istiyorsun?” diye sordu Jeremy. “Beni izle,” diye yanıtladı. “Yakında görürsün.”