Bu hikâyeyi yazarken en çok düşündüğüm şey, suskunlukların ardında saklı kalan hayatlardı. Serpil’in hikâyesi, sadece bir karakterin değil; sesi bastırılmış, hakkı yenmiş, inancı sarsılmış herkesin hikâyesi. Bazen en büyük mücadele, en yakınlarımızla olur. Bazen en derin yaralar, aile sandığımız yerlerde açılır. Ama unutmayın: Gerçek, her zaman bir yol bulur. Ve bir kişi bile inanmaktan vazgeçmezse, karanlık ne kadar derin olursa olsun aydınlık bir yerden sızar. Bu satırları okuyan sen… Evet, sen. Belki sen de bir gün zincirlerini sorgulayacaksın. Belki bir sırrı, bir adaletsizliği ya da sadece içindeki sesi duyacaksın. O zaman hatırla: “Bana şans ver” demek bir zayıflık değil, bir cesarettir. Kendine ve başkalarına vereceğin o şans, dünyayı değiştirebilir. Bu yolculukta bana eşlik ettiğin için teşekkür ederim. Serpil’in yolculuğu sona erdi, ama senin hikâyen yeni başlıyor olabilir. Unutma: Zincirlerin ardında kalan her şey, gün gelir özgürlüğe dönüşür. Sevgi ve umutla, Muhammet Ali Şengüler