İnsan İle Ka Kerem Ilgar Ankara’nın ayazında bir Zemheri… Zıtlıkların çocuğu. Arafta kalmış ve sıkışmış insanların arasında. Yaşamı soruyor tanrılara. Ölümün ardındaki çizgiyi arıyor. Kâh Himalayalara tırmanıyor, kâh Ganj kıyılarında, elinde bir avuç su… “Hadi göster bana, insanoğlunun kirletmediği dar sokakları. Ruhlarımızı satmadığımız bir yer ver bana.” Güneşi yakan ateş… Zamanı donduran boşluk… İnsan, gözbebeklerini kavursa da parıltısı, ölümüne istiyor gerçekliği.