Peter “Denizkızlarını, korsanları görmek isteyen benimle gelsin,” dedi.Bu arada annem, babam ve Nana bahçe kapısına kadar gelmişlerdi. Hemen odamızın camına doğru baktılar. Doğrusu her şeyin yolunda olduğunu görüyorlardı. Görünüşte tuhaf giden bir şey yoktu. Ama annem, havada uçuşan gölgelerimizi görmek için gecikmedi. Merdivenlerden bağırarak, paldır küldür çıkarken “Çocuklarım! Eyvah başımıza gelenler,” diyordu.İş işten geçmişti. Annem, babam ve komşular, odamıza geldiklerinde yataklarımızın bomboş olduğunu gördüler. Biz ise çoktan bulutların arasına ve gökyüzündeki yıldızlara doğru yol almıştık.Kalbimde büyük bir huzur hissediyordum. Uçmak için cesaretin en büyük enerji kaynağı olduğunu anlamıştım. Bütün gücümle bu enerjinin bitmemesi için uğraşıyordum. Gökyüzü, yıldızlar bizimdi. Hepsinden önemlisi, hayallerimiz gerçek oluyordu.